+9
21

Blog / BK Halve triatlon Deinze 2015

Je moet er behoorlijk hard voor trainen en tamelijk wat tijd in investeren, het neemt een flinke hap uit je budget en eenmaal je gestart bent, wil je er zo snel mogelijk vanaf zijn. Aan de finish krijg je een sport T-shirt dat je ook voor een fractie van het inschrijvingsgeld om de hoek had kunnen aanschaffen. En op de koop toe is het niet uit te sluiten dat je benen de eerstkomende dagen na de wedstrijd aanvoelen alsof er een vrachtwagen overheen is gedenderd. Dit zou een  korte samenvatting kunnen zijn van wat triatlon je te bieden heeft. Het was dan ook alweer een half mirakel dat een vrij rationele jongen als ik, bovengenoemde feiten naast zich neer kon leggen en zich de jongste weken te pleuris trainde ter voorbereiding van de halve triatlon van Deinze. Positief was dan wel dat ik aan de startlijn dobberde met slechts één overheersend gevoel. Let's rock 'n roll, baby!

Tegenover de gemiddelde Vlaming ben ik een heuse topzwemmer. Maar gezien de gemiddelde Vlaming bij deelname aan de Halve van Deinze de Leie zou verlaten in een dichtgeritste lijkzak, koop je daar niet al te veel mee. De 1.900m zwemmen bracht dan ook wat ervan verwacht werd: ik was nat en telde reeds een 7-tal minuten achterstand op Frederik Van Lierde en co.

Een beetje tegen de verwachting in kon ik toch mijn carbon tijdritvehikel bestijgen in goed gezelschap. Het vernieuwde parcours leende zich tot het snellere fietswerk, dus verstand op nul en beuken. Volgens Leen één van mijn betere kwaliteiten. Maar traditiegetrouw had ik toch enkele kilometers nodig vooraleer de overgang van het zwemmen naar het fietsen verteerd was, waardoor ik toch enkele snellere specialisten moest laten gaan. Doch niks verloren, wat later vond ik een zeer mooi tempo dat ik vrij comfortabel kon aanhouden. Veel hoger mocht dit niet zijn, want bij het opdrijven van de snelheid werden mijn boertjes steevast vergezeld van een kleine hoeveelheid braaksel. De tellernaald stond dus vrij dicht tegen de rode zone. De boodschap was dus om gecontroleerd hard te blijven gaan.

In tussentijd nog geen Boardman Bientje voorbij zien flitsen. Voor de wedstrijd had ik deze halfgod even ontmoet in de toiletten (ook Bientje moet kakken) en het scheelde niet veel of ik had hem terstond een handtekening gevraagd ter hoogte van de buik. Ik vond echter geen degelijk schrijfgerei in de buurt en kerven met de nagels was vooralsnog geen optie. Ook mijn fan zijn heeft grenzen.

Halfweg ronde 2 even onder de voeten gekregen van de gemotoriseerde wedstrijdjury die even naast me post kwam vatten en oordeelde dat ik de tussenafstand van 10m niet respecteerde. Toch even verontwaardigd, want naar mijn mening kon je enkel met veel slechte wil de afstand naar mijn voorganger als te klein inschatten. Doch een gewaarschuwd man is er 2 waard en gezien ik geen zin had om 5 minuten onterecht in de penaltybox te gaan plaatsnemen, hield ik vanaf dan 20m tussenruimte in acht.

Nog steeds geen Bientje te zien. Dus ofwel zag het ernaar uit dat het parcoursrecord nog even stand ging houden, ofwel had Bientje een buitenboordmotortje gemonteerd aan zijn wetsuit en had hij de Leie voor me verlaten.

Bij het ingaan van ronde 3 begon ik het gros van de vrouwen (die 20 minuten achter me was gestart) te dubbelen. Een aangenaam tijdverdrijf, want de doorsnee triatlete is niet mis gebouwd. Toen ik één ervan naderde schoot mijn libido de hoogte in, met deze schone zou ik wel eens de koffer willen induiken! Toen ik de jongedame in kwestie naderde, bleken mijn gedachten profetisch te zijn, want deze perfecte reet behoorde toe aan niemand minder dan mijn eigen echtgenote (Leen zou overigens eindigen in een zeer mooie eindtijd). Dat ik haar niet terstond trachtte te overhalen om even wat te gaan rollenbollen in de Deinzense graskant kon maar 1 ding betekenen: ik kon die dag beschikken over een abnormaal hoge dosis karakter.

Tegen het einde van de 90km-tellende fietsproef begon er wel wat verval op te treden. Frank en Sabine hadden een windkracht van 4 tot 5 beaufort voorspeld en helaas zaten ze er niet ver naast. Daarenboven deed het zonnetje aardig zijn best en werd mijn trisuit hierdoor voorzien van een mooi zoutlaagje. Doch mentaal was ik nog OK, zeker gezien ik enkele atleten, die ik in het begin had moeten laten gaan, terug begon bij te benen. Menigeen bleek zich toch wat verslikt te hebben in de combinatie snel fietsparcours en zware weersomstandigheden.

Tijdens de eerste kilometer van de halve marathon werd het al snel duidelijk dat een persoonlijke besttijd nastreven gekkenwerk was. Diezelfde wind en zon maakten er een ware beproeving van. Er was meer dan één moment dat ik vond dat een zuurstofgehalte van 21% best weinig is.  Gelukkig kreeg ik in de mot dat ook de concurrentie hard aan het zwoegen was, en dat het relatief langzaam lopen niet aan het mannetje doch eerder aan de omstandigheden te wijten was. Liefst een 70-tal (!) atleten haalden de finish niet. Ook Frederik Van Lierde zou na 1 loopronde uitstappen omwille van maagproblemen. De dosis karakter waarvan reeds sprake kwam me goed van pas en ik telde elke kilometer naar het einde af.

En plots was daar Bientje, ik kruiste hem langsheen de Leie. Even 'Hup Boardman Bientje' door de longen persen (dit kostte mijn looptijd zeker enkele seconden, maar je bent een fan of je bent het niet). Het was me nog niet duidelijk of ik nu vóór dan wel achter Bientje liep.

Bij het ingaan van het laatste rondje maakte ik aan de passage ter hoogte van mijn vader met de rechterduim een horizontale beweging over de adamsappel, en het was niet omdat er enige jeuk te bespeuren was. In navolging van Jezus Christus, toch aan absolute topper in het verheerlijken van het lijden, kon ik het toch opbrengen om nog een dikke 20 minuten op de tanden te bijten. Ik was dan ook niet rouwig dat ik de finishlijn overschreed. Hier werden spreekwoorden als 'Het schaap is de preut af' voor uitgevonden.

Even nahijgen en toch ook nog een paar keer sterven in de herstelzone. Ik had me fysisch zelden zo slecht gevoeld na het beëindigen van een triatlon. Maar toen ik m'n pa in het gezichtsveld kreeg, kon ik toch zijn ietwat bezorgde blik beantwoorden met een gebalde vuist en een gezichtsbrede glimlach. Ratio, je moet het ook niet overschatten.

Even later strompelde ook Bientje over de meet. En hij begon prompt over het aanboren van nieuw blogvoer: het net missen van de zilveren medaille bij de U23 door alsnog op het einde een ererondje te willen maken langsheen de VIP-tribune (je niet te veel in laten pakken door dat volkje, Bientje!). Enige tijd later kon ik mijn grote held toch nog een dienst bewijzen door hem de weg naar de doucheruimte uit de doeken te doen (ook Bientje kan soms stinken). Ik beloofde toen ook om een verslagje te schrijven, en belofte maakt schuld!

Mijn dag kon niet meer stuk, meermaals een praatje geslaan met coming man Boardman Bientje en zelf de triatlon overleefd. Eens thuis gekomen kreeg mijn feeststemming echter een grote domper. Tot mijn grote verdriet moest ik immers vast stellen dat Bientje geen zilveren, maar wel een bronzen plak verloor door het ommetje. Geen eremetaal dus.

Maar kop op Bientje, de toekomst ligt voor je open.

Sportieve groeten,
Jeroen (een fan van de eerste rij)


  • Nog geen reacties beschikbaar